برای خیلیها این سوال مطرح است که خدا فرموده "مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم" به چه معناست؟ چرا برخی از دعاهای ما به استجابت نمیرسد؛ حال آن که خیلی از خدا درخواست میکنیم؟ مگر وعده خداوند نیست که پاسخ دهد؟!
شایان ذکر است که برای اجابت دعا شرایطی لازم است که اگر همه آنها رعایت شود در نهایت بحث مصلحت و حکمت خداوند به میان میآید که آیا اجابت این دعا به مصلحت فرد است؟ آیا بنا بر حکمت میباشد؟
"استجابت یعنی این که دستت خالی برنگرده! یه چیزی رو طلب کردی؛ ولی نگذاشتن دست خالی برگردی. حالا اگر اون چیزی رو که خواستی؛ ندادن، به جایش یه چیز دیگه دادن. مهم اینه که نگذاشتن دستت خالی بماند.
مثلا پدر ما، خداوند رحمتش کنه، مرد بسیار بزرگوار و عالمی بود؛ به من گفت برو از فلانی، فلان کتاب رو بگیرید. رفتم در خونه آن شخص، گفتم فلان کتاب رو پدرم خواستند. رفت و برگشت، گفت آن کتاب نیست؛ آن رو ندارم. به من یک تسبیح داد و گفت به پدرتان بگویید آن کتاب رو نداشتم ولی این تسبیح، سوغات مشهد هست.
آن شخص، خواستهی من رو استجابت کرد. استجابت یعنی این .
اگر آن چیزی رو که خواستی بهت ندادن بدان یه حکمتی هست. اینقدر روی خواستههاتون اصرار نکنید.
فی المثل یک کشاورزی هست؛ دیم کاشت میکند. زمین رو شخم زده؛ بذر پاشیده؛ کارها رو انجام داده؛ حالا منتظر باران هست. دست به دعا برداشته که باران بیاید. اگر باران نبارد کشتش میسوزد! و زندگیش از راه فروش محصولش میگذرد.
حالا یک نفر هم هست که کارش خشتزنی است. خشت میزند، و میگذارد جلوی آفتاب تا خشک شود و ببرد بازار بفروشد. او هم از این طریق امرار معاش میکند. او هم خشت زده؛ آماده گذاشته که خشک بشود. دست به دعا برداشته که دو سه روز باران نبارد تا خشتها خشک بشوند.
دعای من و شما هم از همین قماش هست که خداوند بر اساس حکمت پاسخ میدهد.
وقتی دعایی میکنید، آن چیزی رو که خواستید یا توی همین دنیا بهتون میدهند؛ یا بهتون آن دنیا میدهند؛ یا یه چیزی بهتر میدهند؛ یا نه، میدهند به یکی از افراد نسلتون؛ که همه این کارها از روی حکمت انجام میشود!
درسته که خدا ارحم الراحمین هست؛ ولی دعاها از این چهار تا گناه رد نمیشوند!
نخواندن نماز؛ کشتن ناحق یک انسان؛ عقوق والدین؛ بردن آبرو! "
پس اگر چیزی را که از خداوند درخواست میکنیم به مصلحت و از روی حکمت باشد به اجابت میرسد ولی اگر حکمت نباشد که درخواستمان مستجاب شود؛ خداوند کریم ما را دست خالی از درگاهش نمیراند و چیزی بهتر از آن خواسته به ما عنایت میفرماید و این معنای اجابت است که بالاخره دست خالی رانده نمیشویم .
دعا منتظر شدن برای خداست، انتظار با عشق و اشتیاق.بدون عشق و اشتیاق تکرار کردن دعا های معین و رایج بی ثمر است.دعا را غالبا از روی کتاب می خوانند.این نوع از دعا برای جلب توجه ما به خدا مفید است،اما تکرار مکانیکی دعا فقط اتلاف وقت است.
دعاهای اکثر ما خواهش و التماس به خداست،از خدا در خواست می کنیم تا کاری برایمان انجام دهد یا چیزی را به ما بدهد که تصور می کنیم به آن نیاز داریم.
مطرح کردن نیازهایمان با خدا کار بسیار خوبی است زیرا غیر از خدا که را داریم که نیازهایمان را بر آورد،اما این کار فقط در مراحل اولیه ارتباط با خدا مفید است.هنگامی که عادت دعا کردن را در خود پرورش می دهیم،تشخیص می دهیم که عمیق ترین نیاز ما چیزهای مادی که زمین می دهد و می ستاند نیست.بلکه بزرگترین نیاز ما،بهترین چیزها، همانا خداست.
راه دعا برای همه فقیر و غنی،جوان و پیر،عامی و تحصیلکرده،بیمار و تندرست،گناهکار و قدیس،گنگ و نا بینا،بازاست.وضع مالی،هوشی و مقام معنوی شما،هر چه که باشد هیچ چیز نمی تواند مانع دعای شما شود.لازم نیست منتظر پیش آمدن شرایط مناسب شوید.باید هم اکنون و از همین جا شروع کنید.
دعا قدرت است.قدرتی که درون هر کس محبوس مانده است.همه باید این نیرو را فعال کنند.دعا راهی ساده و شیوه ای مستقیم برای رسیدن به واقیعت قدیسان است.در دعا نیازی به آشنا شدن با اسرار عرفانی نداریم.تنها چیزی که لازم است، عشق به خدا و شوق به مشاهده جمال (( او )) ست.
دعا بزرگترین پناه در برابر نگرانی و تشویش است.ما چقدر نیروهایمان را به نگران شدن درباره چیزهایی که برایمان اتفاق نیفتاده یا ممکن است در آینده اتفاق بیفتد هدر می دهیم؟هر نگرانی،فشاری بر سلسله اعصاب ماست.هر چه بیشتر نگران شویم، فشار بیشتری به اعصابمان وارد می آید و آسایش و آرامش ذهن و قلبمان تحلیل می رود.به این ترتیب هر مساله کوچکی می تواند به راحتی ما را آشفته و هیجانزده کند.بی دلیل ستیز میکنیم و کسانی را که برایمان عزیز و نزدیک هستند،از خود می رنجانیم.
نظرات ()
